به گزارش روابط عمومی معاونت بهداشتی دانشگاه، تاب‌آوری پایدار فقط به معنای زنده ماندن از یک بحران نیست.این مفهوم، به توانایی یک سیستم (یک سازمان یا یک جامعه) برای انطباق، بازیابی سریع و حتی قوی‌تر شدن پس از بحران اشاره دارد. یک سازمان تاب‌آور، از بحران به عنوان سکوی پرش برای رشد استفاده می‌کند..

**چگونه به تاب‌آوری پایدار برسیم؟

 مسیر دستیابی به این سطح از انعطاف، از "آمادگی سازمان‌یافته پیش از بحران" می‌گذرد. این آمادگی، یک فرآیند سیستماتیک و مستمر است که بر چند رکن اصلی استوار است:

 

• برنامه‌ریزی عملیاتی: تدوین و اجرای یک برنامه جامع مدیریت بحران که شامل تهدیدات، نقش ها و مسئولیت ها و شیوه های پاسخگویی به بحران ها باشد.
• توانمندسازی نیروی انسانی: آموزش مداوم کارکنان و برگزاری مانورهای شبیه‌سازی بحران برای افزایش مهارت و کاهش اضطراب در مواقع واقعی
• تأمین زیرساخت و تجهیزات: فراهم آوردن منابع و تجهیزات ضروری برای مقابله با بحران مانند سیستم های ارتباطی اضطراری، ابزارهای پزشکی و تاسیسات پشتیبانی
• اطلاع رسانی وارتباطات: ایجاد سیستم های موثر برای اطلاع رسانی سریع و موثر در زمان بحران، هم برای کارکنان داخل سازمان و هم برای ارتباط با ذینفعان بیرونی
• پایش و بازنگری مستمر: بررسی و ارزیابی مستمر تهدیدات بالقوه و به روز نگه داشتن برنامه ها و فرایندها بر اساس تغییرات محیطی و نیازهای سازمان

 

 **  نقش سلامت روان در تاب‌آوری سازمانی

 در کانون تمام این برنامه‌ریزی‌ها، سلامت روان قرار دارد. یک تیم که از نظر روانی مقاوم و آماده باشد، در مواجهه با بحران تصمیمات بهتری می‌گیرد و عملکرد مؤثرتری دارد. سرمایه‌گذاری بر خدمات سلامت روان پیش از بحران، تضمین‌کننده کارایی برنامه‌های مدیریت بحران در روز مبادا است.

**  جمع‌بندی: بحران، پایان راه نیست

   آمادگی سازمان‌یافته، موتور محرکه تاب‌آوری پایدار است. سازمان‌ها و جوامعی که امروز برای فردای غیرمنتظره     برنامه‌ریزی می‌کنند، نه تنها آسیب‌پذیری کمتری دارند، بلکه قادرند با سرعت بیشتری به وضعیت عادی بازگردند و حتی از دل آشوب، فرصت‌های جدید خلق کنند. شعار اولین روز هفته سلامت روان به ما یادآوری می‌کند که قوی‌ترین پناهگاه در برابر طوفان، همانی است که پیش از باران ساخته می‌شود.